Skip to content

Dolo.gr

  • Greek
Αρχική arrow Συνεργασίες
Συνεργασίες
Γκράφιτι αγιογραφίες στους τοίχους της Αθήνας Εκτύπωση E-mail

Από τη Φρόσω Τζήμου -Τσιρώνη

ΕΝΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ STREET ARTIST

http://www.dogma.gr/default.php?pname=Article&art_id=4610&catid=3

και

http://fikos.gr/?lang=Gr

 
Η Φανή και τα αυθεντικά δημοτικά μας τραγούδια Εκτύπωση E-mail

Του ΚΩΣΤΑ Γ. ΤΣΙΛΙΜΑΝΤΟΥ

*   Όμορφη και εποικοδομητική πορεία με οδηγό τον Αντώνη Κούρο και συνεπιβάτες εμένα και τη Φανή Δημοπούλου τώρα, Ράφτη πριν παντρευτεί, κόρη του Γιάννη Ράφτη (Μάικα) από το Δολό  και της Κατίνας Τζουλάφη από τη Βοστίνα. Τη Φανή που μας θέλγει με τα τραγούδια της. Αντάρτισσα, χωρίς τη θέλησή της, στα δίσεχτα χρόνια του εμφύλιου, όταν το φέρνει η κουβέντα, ποτέ δεν καταφέρεται, πολλά έμειναν μέσα της, που δε σβήνουνται, από εκείνους τους καιρούς.
Ο αδελφός της Θωμάς,  που έμεινε με το κοπάδι του πατέρα του στο χωριό,  από πολλά χρόνια τώρα στην Αμερική,  έχει πικρές αναμνήσεις για το πώς ο εθνικός στρατός, όταν επικράτησε στο Πωγώνι, επίταξε το κοπάδι, τι αντιμετώπιση είχε ο ίδιος και τι τράβηξε μέρες νηστικός… Όλα αυτά υποσχέθηκε κάποτε να μας τα γράψει και τα περιμένουμε.
Με την ήττα
και την υποχώρηση η Φανή πέρασε στην Αλβανία και από εκεί στην… Τασκένδη. Τόσο μακριά. Εκεί της αναγνωρίστηκε το φυσικό χάρισμα της φωνής της και βρέθηκε να σπουδάζει στο κρατικό Ωδείο της πόλης. Το θυμάται με ευγνωμοσύνη αυτό. Τραγούδησε ρωσικά τον πρώτο καιρό. Όμως εκείνη η μυστική χορδή που «έστριζε» μέσα της και που την είπαν πατρίδα, έμενε ασίγαστη και επίμονη. Έτσι οι ήχοι από τις πρώτες καταβολές και τα ακούσματα του γενέθλιου τόπου την κέρδισαν.
Όταν γύρισε στην πατρίδα, ακούστηκε η αυθεντική φωνή της, που δεν είχε παραμορφωθεί από λαϊκισμούς και εμπορικότητες στο πέρασμα του χρόνου, όπως συμβαίνει σε πολλούς, και έτερψε με το ιδιαίτερο χρώμα της τραγουδώντας  παλιούς ήχους και στίχους. Όταν ακούει το «κούγω τον άνεμο κι αχάει» παρεφθαρμένα και όχι τον παλαιό σκοπό που τραγουδούσαμε στο Πωγώνι, φρίττει.
Ποιος από εμάς γνωρίζει ότι ο «Κώσταντας» απηχεί την αρχική σύνθεση ενός τραγουδιού που εξιστορούσε την τραγική μοίρα του τελευταίου Έλληνα βασιλιά, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, που γνώριζε και βάδιζε συνειδητά προς το θάνατο, κι αυτό του μηνούσε στο τραγούδι, το πουλάκι. Της το ομολόγησε ο μακαρίτης Σίμων Καράς, με τον οποίο συνεργαζόταν τότε και ο οποίος είχε κάνει τις ανάλογες έρευνες.
Μιλήσαμε για τη δωρικότητα που έχουν ορισμένα τραγούδια και είναι πολύ σύντομα, αλλά με τον καιρό νοθεύτηκαν. Η Φανή μας εξήγησε ότι δεν είναι μόνον ο χρόνος που φέρνει τις αλλαγές, αλλά και κάποιες οργανικές ανάγκες.   Παλαιότερα είπε ο κόσμος σπάνια χόρευε με τη συνοδεία οργάνων. Τραγουδούσαν. Αν το τραγούδι ήταν σύντομο, ο χορός δεν μπορούσε να σταματήσει, πριν καλά - καλά αρχίσει. Γινόταν προσθέσεις ή προσμίξεις με άλλα, και από εκεί το μπέρδεμα και η νοθεία. Π.χ. ο στίχος: «εσύ κοιμάσαι κι  εγώ νυστάζω / σε συλλογιούμαι κι αναστενάζω» που προσμίχθηκε στο τραγούδι του Οσμάν Τάκα, δεν έχει καμιά σχέση μ’ αυτό. Ανήκει στο «μαύρα μου μάτια και κοντοκλαδεμένα».
Το πραγματικό τραγούδι του Οσμάν Τάκα, που από παρα φθορά έγινε Σαμαντάκας, υπέστη τέτοια νοθεία που όχι μόνον έγινε αγνώριστο, αλλά και ανούσιο. «Ο Οσμάν Τάκας», συνεχίζει η Φανή, «υπήρξε ένας όμορφος νέος, ένας λεβεντάνθρωπος που στο χορό δεν παράβγαινε κανένας μαζί του. Ένα τέτοιο παλληκάρι ήταν το ίνδαλμα των γυναικών. Λίγωναν στη θωριά του. Από αντιζηλία ή από κάποιον άλλο λόγο που δεν καλοθυμάμαι τώρα, ο Αλή - πασάς τον έπιασε και τον καταδίκασε σε θάνατο.
Όταν ήρθε η ώρα της εκτέλεσης, το λαμπρό παλληκάρι ζήτησε στερνή χάρη, πριν αποχαιρετήσει τον κόσμο μας και τη ζωή του. Ζήτησε να χορέψει για τελευταία φορά. Και ο πασάς το επέτρεψε. Μα σαν είδε το θάμα του χορού του, δε βάσταξε να σκοτώσει έναν τέτοιο λεβέντη χορευτή. Τέτοιους ανθρώπους δεν τους σκοτώνουν. Και του χάρισε τη ζωή. Και να το τραγούδι:   
Γεια σου (ω)ρέ Οσμάν Τάκα
Τη λεβεντιά σου να ’χα.
Ωρέ πήγα να σκοτώσω
Τέτοιο παλληκάρι
Ωρέ σαν χορεύει
Πηδάει σαν το λιοντάρι.
Σου χαλαλίζω και τη ζωή σου,
Χόρεψε, μπίρο μου, με την  ψυχή σου».
Αυτά μας είπε η Φανή. Και την ευχαριστώ εκ μέρους όλων μας. Και γράφω την ομολογία της περισσότερο για τους σημερινούς τραγουδιστές, που οι πιο πολλοί είναι αδόκιμοι και αδοκίμαστοι και απαίδευτοι και ασελγούν επάνω στο τραγούδι χωρίς ίχνος σεβασμού στην παράδοση. Έτσι τους ακούμε να τραγουδούν:
1. Έγώ ούζο(!) δεν έπινα, κρασί για να μεθύσω
ή στη «Δεροπολίτισσα»:
2. Συ (!) θα πας στην εκκλησιά μωρ’ καημένη
ή στο «Ξενιτεμένο μου πουλί»
3. Το δάκρυ ήτανε καυτερό (και καί)ει το μαντήλι
ή στην «Κοντούλα λεμονιά»
4. Πότε μικρή μεγάλωσες και έκανες κλωνάρια
1. Οι ανίδεοι δε γνωρίζουν ότι η λέξη ούζο είναι ανύπαρκτη στα δημοτικά τραγούδια και επί πλέον ο λαός δε σηκώνει τη χασμωδία δυο παράλληλων φωνηέντων ε(γώ ού)ζο δίχως την παρεμβολή ενός έστω και εμβόλιμου συμφώνου, όπως π.χ.
Με ταϊ βουνά -ν- εμάλωνε
ή
2. ότι ο λαός ποτέ δε λέει σύ, αγνοεί τη λέξη, λέει εσύ. Μόνο που εδώ δεν πρόκειται ούτε για «σύ» ούτε για «εσύ», αλλά για τη λέξη σύντα και αλλού σύντας (ιδίως προ φωνήεντος) που σημαίνει όταν. Έτσι ο σωστός στίχος είναι «σύντα πας στην εκκλησιά».  
ή
3. αυτό το «και και», το αφόρητο, ποτέ δεν θα το έπέτρεπε ο γνήσιος λαϊκός τραγουδιστής, αφήνω τη χρονική ανακολουθία ήταν και καίει, ο σωστός στίχος είναι: το δάκρυ ήτανε καυτερό κι έκαψε το μαντήλι.
4. Αλλά  και η κοντούλα λεμονιά, όσοι ξέρουν από ποίηση, δεν «κάνει» αλλά «τινάζει»,  ή «πετάζει» κλωνάρια, λέξη που έχει κίνηση. Ο καλός στίχος είναι: «Πότε μικρή μεγάλωσες και πέταξες (ή τίναξες) Κλωνάρια»
Ο ελληνικός λαός δεν ξέρω αν ήταν ποτέ ρατσιστής, όπως πάνε τώρα τελευταία να του προσάψουν. Δίπλα στη «Δεροπολίτισσα» που διεκτραγωδεί τα βάσανα της σκλαβιάς, δε δίστασε να κάνει τραγούδι και τη μοίρα κάποιων ατόμων που ήταν ξεχωριστοί μέσα σ’ άλλους κι ας ανήκαν απ’ τη μεριά του καταχτητή. Ατόμων όπως του Πασόμπεη, του Οσμάν Τάκα και του Μενούση, που πότε η λεβεντιά, πότε η τραγικότητα του χαρακτήρα τους, σφράγισε τις ζωές τους. Γνωρίζετε πολλούς άλλους λαούς να κάνουν τραγούδι τα βάσανα και τα πάθη αλλόφυλλων;
Αντώνη, σ’ ευχαριστώ για το ταξίδι και τη συντροφιά.

 

Από τον ΠΡΩΙΝΟ ΛΟΓΟ
 
Το 6λεπτο βίντεο της φρίκης του καταναλωτισμού! Εκτύπωση E-mail
Δυστυχώς το παρακάτω βίντεο δείχνει που μας οδήγησε η τρέλα του καταναλωτισμού,να κάνουμε κακό σε εμάς τους ίδιους και στα άμοιρα ζώα αυτού του πλανήτη. Αυτή τη στιγμή η ύπαρξή μας εξελισσεται σε ύβρη.
 
Ως γνωστόν από την αρχαιοελληνική σοφία, μετα την Ύβρη, έρχεται η Νέμεσις. Ας ελπίσουμε ότι θα προλάβουμε να αλλάξουμε πορεία.
 
"Παράπονο", Οδυσσέας Ελύτης Εκτύπωση E-mail

Από τη Φρόσω Τζήμου- Τσιρώνη, το παρακάτω αριστούργημα του Οδυσέα Ελύτη, που όσες φορές να το ακούσεις είναι λίγες.

Αναρωτιέμαι μερικές φορές:
Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία;
Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν;
Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;


Μούτρα. Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα.
Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις.
Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.
Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές.
Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.


Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.
Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες
Που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους.
Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους.


Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου,
Την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, 
Ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.


Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.
Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, 
Να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς.
Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.


Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω.
Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους
Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους.
Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν.
Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων,
Σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.


Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά πάντα, πάντα θα 'ναι αργά
....Δεύτερη Ζωή δεν έχει...
 
Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΤΩΝ ΩΡΙΜΩΝ Εκτύπωση E-mail

 (Από τη Φρόσω Τσιρώνη - Τζήμου)

*Μ**έτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος
χρόνος ζωής  απ'ό,τι έχω ζήσει μέχρι τώρα...*

*Α**ισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις
πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν
λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.*

*Δ**εν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται,
καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι
δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.*

*Δ**εν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη
χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. *

*Δ**εν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.*

*Δ**ε**ν θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι
εγωϊσμοί.*

*Δ**εν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.*

*Μ**ε ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους
για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
*

*Μ**ισώ, να είμαι μάρτυρας τών ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα
μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι, μετά βίας, συζητούν για το περιεχόμενο και
περισσότερο για την... επικεφαλίδα.*

*Ο** χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους ή τις
επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία,  η ψυχή μου βιάζεται...  Μου μένουν λίγες
καραμέλες στη σακούλα...*

*Θ**έλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.*

*Π**ου να μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.*

*Π**ου δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.*

*Π**ου δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.*

*Π**ου δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.*

*Π**ου υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που
επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια την ειλικρίνεια και το
ουσιώδες γιατί αυτό είναι που αξίζει τον κόπο στη ζωή.*

*Θ**έλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά
τών ανθρώπων...  Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους
δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.*

*Από τον **Mario de Andrade**, ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και
μουσικολόγο από τη Βραζιλία.*

 
Τέσσερις Φίλοι Εκτύπωση E-mail

(Από τη Φρόσω Τσιρώνη - Τζήμου)

Ένας άνθρωπος, ένας σκύλος, μία γάτα και ένα ποντίκι !!!!  Εντυπωσιακό!!!!!!!
Όταν η φιλία ενώνει ένα ποντίκι, μία γάτα, ένα σκύλο και έναν άνθρωπο... και οι τέσσερις γίνονται "ηθοποιοί" !!!!
Το βίντεο αυτό δείχνει έναν άνδρα χωρίς σπίτι, που ζεί στους δρόμους της Σάντα Μπάρμπαρα της Καλιφόρνιας (ΗΠΑ) με τα ζώα του.
Καθημερινά βρίσκεται στην οδό Στέϊτ και οι περαστικοί του δίνουν λεφτά για να βγάλουν φωτογραφίες.
Τα ζωντανά (ή ζώα) είναι καλοθρεμμένα, ήμερα και κοινωνικοποιημένα.
Είναι  μία οικογένεια.
O σκύλος  κουβαλάει στην πλάτη του τη γάτα για να μην... κουράζεται.   Κάποια στιγμή λέει εμφανίστηκε ένα ποντίκι και βλέποντας ότι κανένα από τα
δύο δεν θέλησε να το αρπάξει, το πρόσθεσε στην οικογένεια. O άνδρας
διηγείται ότι μία φορά ένας τουρίστας του πρόσφερε 20 δολάρια για να τον
επιτρέψει να φωτογραφίσει τα ζώα και ότι από τότε, οι τέσσερες
"εργάζονται" στο δρόμο δείχνοντας στον κόσμο ότι είναι δυνατόν να
συζούν αρμονικά.
O  Δήμαρχος της Santa Bárbara έκανε την βιντεοσκόπιση και απέστειλα
αντίγραφα στους φίλους και συνεργάτες του σαν Χριστουγεννιάτικη
κάρτα.
Δείτε το!
http://www.youtube.com/v/D85yrIgA4Nk

 

 

 
Δεν θα πιστεύετε ποιός Άγιος γιορτάζει σήμερα Εκτύπωση E-mail

agios-mnimonios_516_355

 

Στην Ελλάδα αλλά και στην Κύπρο απ’ όπου προερχόταν δεν τον γνώριζε σχεδόν κανείς. Η γιορτή του περνούσε και κανείς δεν το καταλάβαινε. Πρόκειται για έναν από τους εκατοντάδες άγνωστους Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Άγνωστος μεν… υπαρκτός δε.

Είναι ο Άγιος Μνημόνιος!

Ήταν Επίσκοπος Αμαθούντος στην Κύπρο. Οι πληροφορίες για τη ζωή και την ιστορία του είναι ελάχιστες, όμως θεωρείται πως έζησε κάπου στον 4ο αιώνα, πιθανότατα στο πρώτο μισό του.

Ο Άγιος Μνημόνιος, γιορτάζει κάθε χρόνο στις 16 Ιουνίου. Όπως ήταν φυσικό τόσο το ελληνικό όσο και το κυπριακό μνημόνιο στάθηκε η αφορμή και το όνομα του Αγίου Μνημονίου βγήκε στην επιφάνεια.

Μεγάλη η Χάρη του Αγίου, δεν φαίνεται κανείς διετεθειμένος να το δώσει στο παιδί του το όνομα του.

 
<< Αρχική < Προηγ. 1 2 Επόμ. > Τελευταία >>

Αποτελέσματα 1 - 11 από 17

Ημερολόγιο

Τρίτη
22
Αυγούστου
Αγαθονίκου, Ανθούσης μάρτυρος, Αθανασίου οσίου

Χρήστες

Έχουμε 1 επισκέπτη online