Skip to content

Dolo.gr

  • Greek
Αρχική

Καλωσήρθατε στην ιστοσελίδα του Δολού!  

apopsi_hionism_new

Αυτή η ιστοσελίδα αποτελεί πρωτοβουλία του Πολιτιστικού Συλλόγου Δολού Ιωαννίνων και έχει ως στόχο αρχικά την ευρύτερη δυνατή προβολή του χωριού μας, για να συμβάλλουμε με αυτόν τον τρόπο στην προσπάθεια της διάδοσης και προστασίας της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Η ιστοσελίδα αποτελεί επίσης και ένα σημείο συνάντησης για όσους αγαπάνε αυτόν τον τόπο και βρίσκονται σε κάθε γωνιά της γης. Το Δολό μας χρειάζεται και το χρειαζόμαστε και εμείς! 

Τα cd του Συλλόγου:

1. Τα Πολυφωνικά ( περισσότερα )

2. Διπλό μουσικό (περισσότερα)

cd_001exofyllo_cd

ΔΟΛΙΩΤΕΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ Εκτύπωση E-mail
Δε νομίζω να υπάρχει Έλληνας που να μην έχει κάποιον συγγενή, έστω και μακρινό, στην Αμερική.

Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα χιλιάδες ήταν εκείνοι που με μόνη τους αποσκευή την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο έφυγαν για την μακρινή ήπειρο.

Από το τέλος του 19ου αιώνα, κυρίως όμως στις αρχές του 20ου αιώνα δημιουργήθηκε το πρώτο μεγάλο ρεύμα μετανάστευσης προς την Αμερική. Μετανάστες  έφτασαν την περίοδο αυτή στην Αμερική από Ιταλία, Γερμανία, Ελλάδα, Τουρκία και άλλες χώρες του κόσμου αναζητώντας δουλειά στην αναπτυσσόμενη χώρα των Η.Π.Α. Από τα λιμάνια του Πειραιά και της Πάτρας αρκετοί Έλληνες, αναχωρούσαν για την Αμερική.

Το δρόμο της ξενιτιάς για την Αμερική, σε αναζήτηση μιας καλύτερης μοίρας, ακολούθησαν και αρκετοί Δολιώτες. 

 Όταν το πλοίο έφτανε στο λιμάνι της Νέας Υόρκης οι επιβάτες-μετανάστες μεταφέρονταν στο περίφημο Έλλις Άιλαντ (Ellis island). Το Έλλις Άιλαντ είναι ένα μικρό νησάκι στην είσοδο του λιμανιού της Νέας Υόρκης. Εκεί οι μετανάστες υποβάλλονταν σε ιατρικό και διοικητικό έλεγχο. Όσοι ήταν υγιείς αποκτούσαν δικαίωμα εισόδου και παραμονής στη χώρα με την προϋπόθεση ότι θα δήλωναν πρόσωπο που θα τους φιλοξενούσε. Οι υπόλοιποι επαναφέρονταν στην πατρίδα τους.

Στην ηλεκτρονική διεύθυνση: www.ellisisland.org/ ψηφιοποιήθηκε και  καταχωρήθηκε το αρχειακό υλικό που αναφέρεται σε περισσότερους από 22 εκατ. άτομα-μετανάστες, επιβάτες και μέλη πληρωμάτων οι οποίοι αποβιβάστηκαν στο νησί Έλλις Άιλαντ (Ellis island) την περίοδο 1892-1924.

Στο site αυτό, εισάγοντας τα στοιχεία του μετανάστη (όνομα, επώνυμο, κατά προσέγγιση (έως + ή – 7 έτη) έτος γέννησης και φύλο, μας δίνει κατ΄αρχάς τον τόπο κατοικίας που προέρχεται, το έτος άφιξης στην Αμερική και την ηλικία του μετανάστη. Στη συνέχεια για κάθε μετανάστη υπάρχει η κάρτα του Γραφείου Μετανάστευσης της Αμερικής, καθώς και κατάσταση επιβατών του πλοίου που φτάνει στη Νέα Υόρκη, στην οποία αναφέρεται το όνομα του πλοίου με τόπο και ημερομηνία αναχώρησης και άφιξης, τα στοιχεία των επιβατών:

Επώνυμο, Όνομα, Φύλλο, Οικογενειακή κατάσταση, Επάγγελμα, Μπορεί να διαβάσει; Μπορεί να γράψει; Υπηκοότητα, Μέρος μόνιμης κατοικίας, Όνομα και διεύθυνση πλησιέστερου συγγενή στη χώρα από όπου ήρθε, Τελικός προορισμός, πολιτεία – πόλη, Είχε εισιτήριο; Ποιος πλήρωσε το εισιτήριο του; Πόσα χρήματα έχει μαζί του; Έχει ξαναέρθει ποτέ στην Αμερική; Θα πάει σε συγγενείς ή φίλους του; εάν ναι σε ποιον και ποια είναι η διεύθυνση του; Είναι πολυγαμικός; Είναι αναρχικός; Γενική υγεία, Ύψος, Χρώμα,  Χρώμα μαλλιών, Χρώμα ματιών, Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, Χώρα από όπου ήρθε, Μέρος από όπου ήρθε.

Με μεγάλη αγωνία και συγκίνηση, το ομολογώ, αναζήτησα και εγώ στην παραπάνω ιστοσελίδα το όνομα του παππού μου Γεωργίου Λατσούνα που έφτασε εκείνη την περίοδο στην Αμερική. Η αναζήτηση μου έδωσε πάραυτα τα στοιχεία του επιβάτη (George Latsounas), τον τόπο κατοικίας (Dolo Greece), το έτος άφιξης στην Νέα Υόρκη (1920) και την ηλικία του (28 ετών), καθώς επίσης και ένα πίνακα επιλογής άλλων πληροφοριών σχετικά με τον επιβάτη που έφθασε στη Νέα Υόρκη π.χ. το όνομα του πλοίου (υπερωκεάνιο Pannonia), φωτογραφία και περιγραφή πλοίου, την κάρτα εισόδου, απεικόνιση κατάστασης αποβίβασης κ.λ.π. Επιλέγοντας την κατάσταση αποβίβασης εμφανίστηκε  μία τεράστια κατάσταση αποβίβασης με 30 επιβάτες. Στη σελίδα αυτή εκτός από το όνομα του παππού μου υπάρχουν και τα ονόματα δύο συγχωριανών μας που ταξίδευσαν με το ίδιο βαπόρι το Pannonia από το λιμάνι της Πάτρας στις 18 Ιουλίου 1920 και αφίχθησαν στο λιμάνι της Νέας Υόρκης (στο Ellis island) στις 11 Αυγούστου 1920, που ήταν οι:

1)     Diamantoukos Hristos Dolo, Greece 33 ετών

2)     Zoides Ahillefs Dolo, Greece 46 ετών

Μετά τη διαπίστωση ότι στην ίδια σελίδα υπήρχαν τρεις Δολιώτες, συνέχισα να ψάχνω και τις υπόλοιπες σελίδες των επιβατών του πλοίου με το συγκεκριμένο δρομολόγιο, μήπως υπήρχαν και άλλοι επιβάτες Δολιώτες. Χωρίς όμως αποτέλεσμα, ανάμεσα στους 2124 επιβάτες δεν υπήρχε άλλος Δολιώτης.

Στην ιστοσελίδα όμως υπάρχουν λίστες επιβατών, από πολλά πλοία και διάφορα δρομολόγια από Ελλάδα προς Αμερική, όπου σίγουρα θα βρίσκονται ονόματα Δολιωτών επιβατών. Είναι μια προσπάθεια που θα απαιτήσει πολύ χρόνο, αλλά αξίζει τον κόπο!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η συγκεκριμένη αναφορά γίνεται μόνο για όσους ταξίδεψαν στην Αμερική την περίοδο 1892-1924 και όχι για όσους, και είναι πολλοί, μετέβησαν εκεί αργότερα.

Δείτε μια κατάσταση επιβίβασης με τους τρεις Δολιώτες (α/α 3,5,6) σελ.1 και σελ.2

 Δείτε την κάρτα εισόδου του Γεωργίου Λατσούνα και τα στοιχεία του πλοίου Pannonia χωρητικότητας 840 επιβατών (40 α΄θέσης και 800 γ΄θέσης), ενώ στην κατάσταση επιβατών φαίνεται ότι οι επιβάτες ήταν 2124!!!

Όσοι διαθέτουν περισσότερες πληροφορίες μπορούν να τις μοιραστούν μαζί μας.

Για τα  έγγραφα, που αναφέρονται σε κάθε μετανάστη, υπάρχει η δυνατότητα να αποκτήσει κανείς αντίγραφα. Δίνονται αντίγραφα της κάρτας εισόδου, της κατάστασης επιβίβασης στο πλοίο αλλά και φωτογραφία του ίδιου του πλοίου. Οι τιμές κυμαίνονται από 15-25 $

 Το νησί Έλλις, λειτούργησε σαν σταθμός ελέγχου των μεταναστών από το 1892 ως το 1924 και πέρασαν από κει πάνω από12 εκατομμύρια μετανάστες. Σήμερα το Ellis island λειτουργεί σαν μουσείο και ιστορικό κέντρο μετανάστευσης.

 _2

Όλο το αρχειακό υλικό, που υπήρχε απ’ το 1892 ως το 1924 ( έγγραφα, πιστοποιητικά, φωτογραφίες) σχετικά με τους μετανάστες που πέρασαν απ’ το νησί τη συγκεκριμένη περίοδο, δόθηκε απ’ τις αμερικανικές αρχές στη δημοσιότητα και καταχωρήθηκε στην ιστοσελίδα με την ηλεκτρονική διεύθυνση: www.ellisisland.org/

Οι σημερινοί επισκέπτες , έχουν την δυνατότητα να «ζήσουν» για λίγες ώρες σαν μετανάστες, περνώντας από τα σημεία που περνούσαν εκείνοι τότε, να δουν τα ιατρεία, τους κοιτώνες αλλά να ακούσουν και μαγνητοφωνημένα αποσπάσματα από στιγμές αυτών των ανθρώπων, που αφηγούνται με πόνο την προσωπική τους ιστορία. Στον προαύλιο χώρο, υπάρχει το «τείχος τιμής» όπου είναι χαραγμένα τα ονόματα πολλών μεταναστών, και πολλοί σύγχρονοι Αμερικάνοι επισκέπτονται αυτό το σημείο, με την ελπίδα να βρουν τις «ρίζες» τους.

Το ταξίδι απ' το λιμάνι του Πειραιά για την Νέα Υόρκη διαρκούσε περίπου 20 - 25 μέρες, και γινόταν κάτω από άθλιες συνθήκες για τους επιβάτες της τρίτης θέσης, που ήταν οι περισσότεροι. Οι μετανάστες θεωρούνταν «φορτίο» και πακετάρονταν κυριολεκτικά σε απελπιστικά στενούς χώρους.

Χαρακτηριστική είναι η λεπτομερής αναφορά του Ντόναλντ-Γεωργίου Μακφαίηλ από την ιστοσελίδα mani.gr, στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης κατά τη διάρκεια του ταξιδιού: ………….. Αν κρίνουμε από τις "φρικτές" συνθήκες δια βίωσης κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, στα μεταναστευτικά υπερωκεάνια, ιδιαίτερα εκείνα της πρώτης περιόδου (1907-1937), οι μετανάστες θεωρούνταν "φορτίο". Αρκεί να σκεφτούμε ότι πλοία μόλις 5-6 χιλιάδων τόνων, μετέφεραν 1.200-1.300 επιβάτες, σε ταξίδια που συχνά ξεπερνούσαν τις 20-22 ημέρες. Οι δοκιμασίες των φτωχών μεταναστών οι οποίοι ελάχιστα νοιάζονταν για ανέσεις, που ποτέ άλλωστε δεν είχαν γευτεί, άρχιζαν πολύ πριν το ταξίδι. Οι περισσότεροι αγνοούσαν τις μεγάλες δυσκολίες που τους περίμεναν στο Νέο Κόσμο, τον οποίο εκατοντάδες μεσίτες μετανάστευσης (επάγγελμα που ανθούσε τα χρόνια εκείνα), παρουσίαζαν ως νέα Γη της Επαγγελίας. Με την ελπίδα λοιπόν ότι στην ξένη χώρα θα αποκτήσουν ότι χρειάζονται για να επιστρέψουν εφοδιασμένοι για μια καλύτερη ζωή, αγωνίζονταν να πάρουν την πολυπόθητη άδεια μετανάστευσης για την Αμερική, τόπο απαγορευμένο για παράδειγμα σε όσους υπέφεραν από τραχώματα (διαδεδομένη νόσο την εποχή εκείνη). Όσοι τα κατάφερναν, πριν την επιβίβαση στο πλοίο, υποβάλλονταν σε ξεψείριασμα και εμβολιασμό.

Η αναχώρηση τους γινόταν σε ατμόσφαιρα πανηγυρική, με την μπάντα του δήμου να παίζει στο λιμάνι του Πειραιά, τα βαπόρια να σφυρίζουν και τα μαντήλια να ανεμίζουν στα σημαιοστόλιστα πλοία και στην αποβάθρα, καθώς ανταλλάσσονταν οι τελευταίοι χαιρετισμοί. Έπειτα άρχιζαν τα βάσανα. Οι μετανάστες "πακετάρονταν" κυριολεκτικά στους χώρους κάτω από το κυρίως κατάστρωμα σε απελπιστικά στενούς χώρους. Τα υποφράγματα αυτά καθορίζονταν μόνο την τελευταία μέρα πριν από τον κατάπλου. Από την πρώτη κιόλας ημέρα, η πολυκοσμία, οι αναθυμιάσεις των εμετών, η απόπνοια των σωμάτων των επιβατών και η έλλειψη στοιχειώδους καθαριότητας έκαναν την ατμόσφαιρα αποπνικτική.

Τα διάφορα κράτη άργησαν να θεσπίσουν διατάξεις για τη σωστή μεταφορά των επιβατών, με αποτέλεσμα οι ατμοπλοϊκές εταιρίες που εκμεταλλεύονταν τα υπερωκεάνια να "οργιάζουν" εις βάρος των ατυχών μεταναστών. Ένας αμερικανικός νόμος που ψηφίστηκε το 1882 και σκοπό είχε να προστατεύσει κυρίως τους επιβάτες της τρίτης θέσης, προέβλεπε ότι κάθε επιβάτης δεν μπορούσε να έχει στη διάθεσή του λιγότερα από 100 κυβικά πόδια (2,83 κυβ. μέτρα) ή αν έμενε σε χώρο κάτω από δύο καταστρώματα, 120 κυβ. πόδια (3,40 κυβ. μέτρα). Δύο παιδιά κάτω από οκτώ ετών υπολογίζονταν για ένας επιβάτης. Αν ο ισχνός αυτός χώρος δεν διατίθονταν, ο πλοίαρχος του πλοίου έπρεπε να πληρώσει πρόστιμο πενήντα δολαρίων για κάθε επιβάτη. Σημειώνουμε ότι ποτέ δεν έγινε σχετικός έλεγχος από τις αρμόδιες αρχές και πουθενά δεν αναφέρεται να επιβλήθηκε ποτέ σχετικό πρόστιμο.

Οι χώροι της τρίτης θέσης ήταν κυριολεκτικά "πακεταρισμένοι" με σειρές από σιδερένια ή ξύλινα διώροφα κρεβάτια. Κάθε κρεβάτι είχε έξι πόδια (1,88 μέτρα) μάκρος και δύο πόδια (0,61 μέτρα) πλάτος, με μόνο 30 Ίντσες (0,762 μ.) ύψος ανάμεσα στα κρεβάτια για κάθε επιβάτη, δηλαδή αντιστοιχούσαν συνολικά τριάντα κυβικά πόδια (0,84 κυβ. μ.) έχοντας τις διαστάσεις από δύο... φέρετρα. Στο κλειστοφοβικό αυτό διπλό "φέρετρο", ο μετανάστης έπρεπε να περάσει όλες του τις ώρες, μέρα ή νύχτα" εκεί να ζει, να κοιμάται, να ησυχάζει, ή να ντύνεται. Δεν υπήρχαν καρέκλες ή σκαμνιά, ούτε τραπέζι. Οι αποσκευές, τα ρούχα, τα σκεύη του φαγητού και όλα τα υπάρχοντα του, αν σκεφθούμε μάλιστα ότι πολλοί μετακόμιζαν για πάντα, έπρεπε να βολευτούν κατά κάποιο τρόπο ανάμεσα στα στενά αυτά κρεβάτια.

Ο διαχωρισμός των γυναικών επιβατών ήταν αδύνατος. Στην προσπάθεια τους για κάποια απομόνωση οι γυναίκες κρεμούσαν τα ρούχα τους γύρω από τα κρεβάτια τους προκειμένου να δημιουργήσουν κάποιο υποτυπώδες παραπέτασμα. Συνήθως, δεν πολυενοχλούνταν από τους άνδρες συνεπιβάτες τους, όσο από τους άνδρες του πληρώματος που συχνοπερνούσαν από τα γυναικεία διαμερίσματα. Η περιέργειά τους έφτανε συχνά έως την παρενόχληση. Ιδιαίτερα υποφέρανε οι ασυνόδευτες γυναίκες της τρίτης θέσεως. Δεν υπήρχαν γυναίκες θαλαμηπόλοι. Οι μοναδικές γυναίκες του πληρώματος στην τρίτη θέση ήταν μόνο δύο νοσοκόμες.

Για τον εξαερισμό των χώρων, ο νόμος του 1882 προέβλεπε δύο ανεμοδόχους των 12 ιντσών (0,30 μ.), για κάθε πενήντα επιβάτες. Οι ανεμοδόχοι αυτοί, ανεπαρκείς και σε ομαλές καταστάσεις, καταλήγανε στο κύριο κατάστρωμα, που συνήθως απείχε πολύ λίγο από την επιφάνεια της θάλασσας, με αποτέλεσμα να μπάζουν νερά. Αναπόφευκτα, στις χειμωνιάτικες, κυρίως, φουρτούνες, οι επιβάτες της τρίτης θέσεως δέχονταν καταιονισμούς από παγωμένα νερά του ωκεανού. Όσον αφορά τα λουτρά, μεταξύ των θέσεων όπου βρίσκονταν και των διαμερισμάτων, μεσολαβούσαν ανεμόδαρτα ανοιχτά καταστρώματα.

Οι καταιονιστήρες ήταν κοινοί κατά κανόνα για άνδρες και γυναίκες, περιείχαν θαλασσινό νερό και ήταν σιδερένιες καμπίνες περίπου 2χ2,75μ. Περιττό να πούμε ότι σπάνια οι επιβάτες έκαναν χρήση αυτών. Στους ίδιους χώρους ήταν τοποθετημένες οι λεκάνες για το πλύσιμο των πιάτων και οι διπλές σειρές για το πλύσιμο των ρούχων, χωρίς βέβαια σαπούνι ή πετσέτες και με κρύο αλμυρό νερό. Το ζεστό νερό ήταν πολυτέλεια και όταν υπήρχε χρησιμοποιούταν για το πλύσιμο των χεριών, του προσώπου και των μαλλιών. Το δάπεδο γύρω ήταν συνεχώς πλημμυρισμένο, σφουγγαριζόταν και απολυμαινόταν βιαστικά μόνον το τελευταίο πρωί του ταξιδιού, λόγω της αναμενόμενης επιθεώρησης του γραφείου της Δημόσιας Υγείας.

Ο νόμος προέβλεπε καθημερινή ιατρική επίσκεψη στη διάρκεια του ταξιδιού. Οι μετανάστες θα έπρεπε να μπαίνουν στη γραμμή και να περάσουν από τους γιατρούς του πλοίου. Ο κανονισμός δεν εφαρμόσθηκε ποτέ. Η καθημερινή επιθεώρηση επιβεβαιώνονταν από ειδικές κάρτες που έπρεπε να τρυπηθούν από τον εποπτεύοντα γιατρό. Συνήθως όμως, τις κάρτες τρυπούσε έξι-επτά φορές σε κάθε επίσκεψη, κάποιος "εξυπηρετικός θαλαμηπόλος", για να μην στέκονται όλοι οι μετανάστες κάθε φορά στην ουρά, πράγμα που βόλευε τόσο τους ίδιους όσο και τους γιατρούς. Σε κάθε επιβάτη δινόταν με την επιβίβαση του στο πλοίο ένα κουτάλι, ένα πιρούνι και μία τενεκεδένια καραβάνα. Όταν αναγγελλόταν το πρωινό, συνήθως στις επτά παρά τέταρτο, όλοι στριμώχνονταν στο χώρο της διανομής καθώς δεν υπήρχε ειδική τραπεζαρία παρά μονάχα ένας χώρος σε κάποια άκρη με λίγα τραπέζια και μερικούς πάγκους, όπου συνήθως κάθονταν οι γυναίκες και τα παιδιά.

Οι άνδρες έπρεπε να περάσουν από τους πάγκους του σερβιρίσματος, κρατώντας τις καραβάνες και μετά να βρουν κάποιο χώρο για να φάνε ή να βγουν στο ανοιχτό κατάστρωμα. Οι γυναίκες-επιβάτες τότε βρίσκανε την ευκαιρία να ντυθούν, καθώς άδειαζαν τα διαμερίσματα πριν από το πρωινό, με αποτέλεσμα να φθάνουν αργά ή να μην προλαβαίνουν καθόλου τη διανομή. Στις ρεκλάμες των πρακτορείων που εκδίδανε τα εισιτήρια, το φαγητό περιγραφόταν ως υγιεινό και θρεπτικό. Στην πραγματικότητα όμως, ήταν τόσο κακομαγειρεμένο που σχεδόν δεν τρώγονταν. Συνήθως το μισό φαγητό που ετοιμάζονταν για τους μετανάστες κατέληγε τροφή για τα ψάρια του ωκεανού. Οι επιβάτες μπορούσαν να αγοράσουν από την καντίνα του θαλαμηπόλου κάτι για να συμπληρώσουν το φαγητό τους, πράγμα που έκανε την ποιότητα του φαγητού χειρότερη, προκειμένου να αυξηθεί ο τζίρος της καντίνας. Μοναδική εξαίρεση σε ολόκληρο το ταξίδι, αποτελούσε το τελευταίο πριν από την άφιξη δείπνο, που μπορούσε να περιλαμβάνει λιχουδιές όπως... τηγανιτές πατάτες.

Το αποχαιρετιστήριο αυτό δείπνο σκοπό είχε να δώσει έναν τόνο ευχαρίστησης στην αυριανή άφιξη και επιθεώρηση από τις υγειονομικές αρχές. Στην είσοδο ακριβώς των εκβολών του ποταμού Hudson μόλις μέσα από τα Narrows, στο Clifton, του Staten Island ήταν η "Καραντίνα", ο δημόσιος υγειονομικός σταθμός ελέγχου. Καθώς το πλοίο αγκυροβολούσε εκεί, το περικύκλωνε ένας στολίσκος από μικρά πλοία. Οι άνδρες της υπηρεσίας Αλλοδαπών και της Δημόσιας Υγείας, ανέβαιναν στο πλοίο και περνούσαν γρήγορα από τους χώρους της πρώτης και της δεύτερης θέσεως σε μια βιαστική επιθεώρηση των επιβατών των θέσεων αυτών. Στη συνέχεια κατέβαιναν στα... ευώδη διαμερίσματα, όπου βρίσκονταν οι επιβάτες της τρίτης θέσεως για το πιο χρονοβόρο μέρος της δουλειάς τους, προκειμένου να εξετάσουν κάθε επιβάτη. Όταν οι άνθρωποι της Δημόσιας Υγείας κατέβαιναν στη βάρκα τους για να κατευθυνθούν σε άλλα σκάφη, το πλοίο έπαιρνε πάνω την άγκυρα και μέσα από τους καπνούς των ρυμουλκών που το τραβούσαν κατευθύνονταν σιγά - σιγά προς το λιμάνι της Νέας Υόρκης.

Περνώντας κοντά από το άγαλμα της Ελευθερίας κατέληγε σε έναν από τους "ντόκους" στο Μανχάταν ή απέναντι στο Χομπόκεν. Εκεί αποβιβάζονταν οι επιβάτες της πρώτης και δεύτερης θέσεως και ξεφορτώνονταν οι αποσκευές τους για να περάσουν από τον τελωνειακό έλεγχο. Όταν αυτός τελείωνε οι επιβάτες παραδίδανε τις αποσκευές τους στους πρόθυμους μεταφορείς του σιδηροδρόμου και χάνονταν στο πολύβουο Μανχάταν. Η μέρα όμως των μεταναστών μόλις άρχιζε. Ύστερα από μια ατελείωτη αναμονή στο πλοίο προκειμένου να τελειώσουν οι έλεγχοι, άρχιζαν να κατεβαίνουν επί τέλους τη σκάλα του πλοίου, φορτωμένοι με τις αποσκευές τους. Η διαφορά ήταν καταφανής, ενώ οι επιβάτες των άλλων θέσεων που είχαν παραδώσει όλες τις αποσκευές τους στους αχθοφόρους, καθώς γύριζαν στον τόπο τους ύστερα από λίγων εβδομάδων απουσία μπορούσαν να στείλουν τα ογκώδη μπαούλα τους κατευθείαν στον προορισμό τους, οι μετανάστες που έρχονταν για μόνιμη εγκατάσταση έπρεπε να κουβαλήσουν ότι είχαν και δεν είχαν μόνοι τους.

Έτσι παραφορτωμένοι κατευθύνονταν στις βάρκες της Υπηρεσίας Αλλοδαπών που τους περίμεναν για να τους μεταφέρουν στο περίφημο Ellis Island γνωστό στους Έλληνες μετανάστες ως "Καστιγκάρι" (Από το Castle Garden). Εκεί μέσα στις πολύβουες στοές του γραφείου απογραφής, οι μετανάστες υποβάλλονταν στην τελική δοκιμασία. Οι περισσότεροι περνούσαν τον έλεγχο και ξεχνούσαν τις ταλαιπωρίες του ταξιδιού. Όμως κάθε άρρωστος ή ανισόρροπος υποχρεωνόταν να γυρίσει στο πλοίο και παραδινόταν στην ατμοπλοϊκή εταιρία για επαναπατρισμό. Άγρυπνοι επιθεωρητές της Υπηρεσίας Αλλοδαπών μόλις παρατηρούσαν κάποιον ύποπτο, καθώς οι μετανάστες αποβιβάζονταν από τις βάρκες, σημείωναν πάνω στην κάρτα τους κάποιο κωδικό σήμα, προκειμένου να τον προσέξουν ιδιαίτερα οι γιατροί.

Αυτοί οι άτυχοι άθλιοι έπρεπε να επιστρέψουν στο λιμάνι της επιβίβασης τους με έξοδα της εταιρίας, γεγονός που τις έκανε προσεκτικές στην επιλογή των επιβατών. Μεγαλύτερο βάρος για τις εταιρίες ήταν οι λαθρομετανάστες, αφού για καθένα που ανακάλυπταν και συλλαμβάνανε οι αρχές, πλήρωναν πρόστιμο χίλια δολάρια. Οι μετανάστες, ύστερα από τις ατελείωτες αυτές ταλαιπωρίες πατούσαν επιτέλους το έδαφος της νέας Γης της Επαγγελίας, όπου άλλου είδους περιπέτειες άρχιζαν γι' αυτούς.

 

Η Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, τον Μάρτιο του 1999, παρουσίασε τη θεατρική παράσταση "Το νησί των μεταναστών", με κείμενο βασισμένο σε μαρτυρίες μεταναστών. Δείτε το

 

Νεότερα στοιχεία:

Με το υπερωκεάνιο Pannonia αναφέρονται ότι απέπλευσαν για την Αμερική από το λιμάνι της Πάτρας στις 4 Μαρτίου 1914 οι εξής από Dolo (με κάθε επιφύλαξη αν είναι από το Δολό):

   1. Bizakis  Miltiadis Dolo., Greece 36 ετών

   2. Chadjivelis  Constantinos Dolo., Greece 25 ετών

   3. Cournavos  Cosmas Dolo., Greece 27ετών

Με το ίδιο υπερωκεάνιο Pannonia αναφέρεται ότι απέπλευσε για την Αμερική από το λιμάνι της Πάτρας στις 7 Ιουνίου 1920, από την Πωγωνιανή καταγόμενος:

Papakonstantinou Evagelos Vostina, Greece 27ετών

 

Ημερολόγιο

Τρίτη
27
Ιουνίου
Σαμψών ξενοδόχου, Μαρίας και Ιωάννας των Μυροφόρων

Ο Καιρός στο Δολό

 

Κάντε κλικ εδώ για αναλυτικά 

Χρήστες

Έχουμε 1 επισκέπτη online