Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΤΩΝ ΩΡΙΜΩΝ

 (Από τη Φρόσω Τσιρώνη - Τζήμου)

*Μ**έτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος
χρόνος ζωής  απ'ό,τι έχω ζήσει μέχρι τώρα...*

*Α**ισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις
πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν
λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.*

*Δ**εν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται,
καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι
δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.*

*Δ**εν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη
χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. *

*Δ**εν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.*

*Δ**ε**ν θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι
εγωϊσμοί.*

*Δ**εν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.*

*Μ**ε ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους
για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
*

*Μ**ισώ, να είμαι μάρτυρας τών ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα
μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι, μετά βίας, συζητούν για το περιεχόμενο και
περισσότερο για την... επικεφαλίδα.*

*Ο** χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους ή τις
επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία,  η ψυχή μου βιάζεται...  Μου μένουν λίγες
καραμέλες στη σακούλα...*

*Θ**έλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.*

*Π**ου να μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.*

*Π**ου δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.*

*Π**ου δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.*

*Π**ου δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.*

*Π**ου υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που
επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια την ειλικρίνεια και το
ουσιώδες γιατί αυτό είναι που αξίζει τον κόπο στη ζωή.*

*Θ**έλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά
τών ανθρώπων...  Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους
δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.*

*Από τον **Mario de Andrade**, ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και
μουσικολόγο από τη Βραζιλία.*